9 Temmuz 2010 tarihi benim hayatımda önemli bir gündü. Uzun ve yorucu bir çalışma sonucu olayın canlı şahitlerini dinleyerek ayrıca yüzlerce bilgi ve belgeyi tarayarak hazırladığım "İnsanlık Tarihinde Kara Bir Leke Srebrenica SOYKIRIMI" adlı kitabımın tanıtım programı gerçekleşti. Bir kitabın hayata gelmesine vesile olmak, tarihe not düşmek ve kamuoyunu bilgilendirmek hiç şüphesiz insanı mutlu eden önemli olaylardan birisidir. Yeni dünyaya gelmiş bir çocuğun insanı heyecanlandırmasına, mutlu etmesine benziyor diyebilirim.

   İstanbul’daki en gözde tarihi mekanlardan biri olan Yerebatan Sarnıcı’nda gerçekleşen "Kitabın Tanıtımı ve Srebrenica Soykırımını Anma Programı’na katılarak bizleri onurlandıran Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcımız Sayın Bülent Arınç Bey ve kıymetli eşleri ile Bosna Hersek’ten Federal Parlamento Sekreteri Aljoş Campara, Bosna Hersek Devleti adına Lahey’deki Savaş Suçluları Mahkemesi ile Lahey Adalet Divanı irtibat Subayı Amir Ahmiç  Srebrenica Anaları Derneği Başkanı Munira Subaşiç, Srebrenica Belediye Başkanı Abdurrahman Malkiç’in yanında beni bu mutlu günümde yalnız bırakmayan Milletvekili, Belediye Başkanı, Akademisyen ve Gazeteci- Yazar ile işadamı dostlarıma teşekkür ediyorum.

   Türk ve Boşnak İstiklal Marşlarının art arda okunduğu programda şehitler için 3 dakikalık saygı duruşu ve ardından aziz ruhlarına fatihalar okunarak dualar yapıldı. Başka yerlerdeki programları nedeniyle katılamayan Başbakanımız, Devlet Bakanlarımız ile Dışişleri Bakanı, Milli Eğitim Bakanı, Milli Savunma ve Kültür Bakanı’nın göndermiş olduğu tebrik telgraflarına da ayrıca müteşekkir olduğumu belirtmek isterim. Bu güzel ve çok anlamlı olan programda maalesef mutluluk ve acıları bir arada yaşadık. Kitabın konusu olan Srebrenica’da yaşanan insanlık vahşetinin yer aldığı sinevizyon görüntüleri tüm katılımcıları gözyaşlarına boğdu. Srebrenica Analarını temsilen konuşan Dernek Başkanı Munira Subaşiç Hanımefendinin konuşması mesaj yüklüydü. 22 yakınını kaybeden Munira Hanım konuşmasında  “Yıllarca bir arada olduğumuz komşumuz, oğlumu silah zoruyla kollarımdan koparıp aldı götürdü ve ben hala kemiklerini arıyorum. Komşum ise Sırp polisinde görevli ve ben onu her sabah kalktığımda görüyorum. Katillerle aynı yerde yaşamaya mahkum edildik. Bosnalı Sırpların Sırbistan’ı var, Bosnalı Hırvatların arkasında Hırvatistan var. Bizim arkamızda Allah’tan başka kimse yok. İtiraf etmek isterim ki, Türkiye’nin bugünkü hükümeti o zaman işbaşında olsaydı ben inanıyorum ki Srebrenica Soykırımı yaşanmayacaktı. Sayın Başbakan Erdoğan’a ve Dışişleri Bakanı Sayın Davutoğlu’na halkım adına teşekkürlerimi belirtmek istiyorum” şeklindeki ifadeleri yaşananların insanlık adına yüz karası olduğu gerçeğini anlamaya yetmektedir.

   Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcısı Bülent Arınç Bey’in konuşması gerçekten çok anlamlı ve duygu yüklüydü. Sinevizyon görüntülerine dayanamayan Sayın Arınç gözyaşlarını tutamadı. Konuşmasında “Çünkü bu insanlar büyük bir ihanetle katledilmiştir. BM komutasındaki Hollandalı askerler, Boşnakları Sırplara teslim etmiştir. Bizim şanlı tarihimizde böyle ihanete rastlayamazsınız. Kendilerine emanet edilmiş insanları başkalarıyla anlaşarak, katillerin eline teslim eden örnek bulamazsınız. Sayın Koçak'a 'Binlerce Boşnak'ı Sırplara veren Hollandalı komutan hayatta mıdır?” diye sordum. Maalesef hayattaymış. Yani bu insanın hiçbir sorumluluk taşımadan, askerlik şerefini hiç düşünmeden kuzu kuzu silahsız insanları zalimlere teslim etmiş olması utanç verici bir durumdur" diye konuştu.  Katiller için Bediüzzaman Said-i Nursi'nin 'Yaşasın zalimler için cehennem' sözünü hatırlatan Arınç, "Böylesine büyük bir zulmü işleyenler herhalde insanlık karşısında büyük utanç duyacaktır” dedi.

   Bu vesileyle bir tarihi sözü hatırlatmak isterim: “Aptal adam: ne unutur, ne de affeder. Yufka yürekli adam: hem unutur hem affeder. Akıllı adam ise affeder ama asla unutmaz” Bu gerçekten hareketle bu programda kitabın tanıtılması vesilesiyle hedefimiz olan "Srebrenica’yı Unutmamak ve Unutturmamak" amacımıza ulaşmış olduk. Geçmiş hatıralar ve yaşananların bir tekrarı ekrana gelince duygulandık. Bazen kinlendik, bazen ağladık ve sonunda şehitleri rahmetle anarken Sırp canileri lanetledik.

   Unutulmasın ki bu kitap uzun kış gecelerini mutlu geçirmek için okunan kitaplardan birisi değil, bu kitap geçmişte yaşanan bir insanlık faciasının gerçek yüzünü ortaya çıkardığı için tarihi bir belge olduğu kadar, okudukça insanı hüzünlendiren, duygulandıran bir kitaptır. Kitabın kendisinde olduğu gibi tanıtımında da sevinç ve hüzün bir arada yaşanmıştır.

   Destek veren katkı sağlayan tüm dostlarımı selamlar teşekkürlerimi bildirirken “Allah bana veya bir başka yazara böyle bir kitap yazmayı nasip etmesin” diyorum. İnsanın insana kıyımı son bulmalı, farklılıklar ayrıştıran ve çatıştıran unsurlar değil birer ortak değer ve kültürel zenginlik olarak kabul edilerek geçmişte yaşananlardan dersler çıkarılmalı. Farklılıklara rağmen bir arada yaşama bilinci ortak görüş olarak benimsenmeli. İşte o zaman gelecek adına barıştan ve huzurdan söz edilebilinir.